Select Page

Samenvatting: Deze tekst heeft als opzet het psychiatrisch ideaal van deze tijd, het buiten de instelling kunnen en moeten zijn, klinisch te hernemen en ondervragen vanuit de pathologie van de psychose. Hoe te spreken van een buiten wanneer niet eerst een binnen zich afgeboord weet? Hoe te spreken over grensoverschrijding bij de mens die ziek is aan zijn eigen grenzeloosheid? Daartoe wendt de auteur zich onder meer tot het werk van Maud Mannoni, die zich in haar tijd een ‘opengebarsten’ instelling wist te fabriceren die afstemde op precies die klinische uitdaging van een opengebarsten psychotische wereld. In de overweging van de verhouding tussen binnen, buiten en boord kan zo niet anders dan een kritiek verscholen liggen op de diepgaande veranderingen waaraan instellingen zich vandaag onderhevig weten. Daarbij dreigt vooral de (langdurige) zorg voor de psychotische mens te verdwijnen onder idealen die het verschil te lijf gaan met praktijken van specialisering, normering, normalisering en, voor wie daar niet in past, verwerping.