Select Page

Samenvatting: Dit artikel onderzoekt Lacans concept van het verlangen van de analyticus als motor van de analytische ervaring. Psychoanalyse richt zich niet louter op symptoomverlichting, maar op het fantasme dat het symptoom ondersteunt en de verhouding van het subject tot verlangen, genot en de Ander structureert. Het verlangen van de analyticus wordt hierbij begrepen als een enigmatische x: een verlangen waarin het eigen fantasme van de analyticus voldoende is opgeschort om het fantasme van de analysant te laten verschijnen, construeren en eventueel traverseren. Het artikel situeert dit verlangen binnen Lacans theorie van de overdracht. Voorbij het aan-het-weten-verondersteld-subject, dat liefde en weerstand oproept, vereist de analyse de veronderstelling van een ondoorzichtig verlangen. Dit verhulde verlangen confronteert de analysant met de vraag wat de Ander wil en brengt zo het fantasme in beweging. Binnen het analytisch discours neemt de analyticus de plaats in van object a, niet als begeerd object, maar als oorzaak van verlangen. De interpretatie vormt een bevoorrechte manifestatie van deze positie: zij blijft allusief, opaak en getekend door een x. Tot slot bespreekt het artikel de vorming en supervisie van de analyticus. Het verlangen van de analyticus valt niet samen met het verlangen om analyticus te zijn, maar wordt geproduceerd door de eigen analyse en blijft kwetsbaar voor therapeutische, klinische of meesterlijke verleidingen. Supervisie is daarom noodzakelijk om de analytische act te ondersteunen. Het verlangen van de analyticus is geen zuiver verlangen, maar een gewaarschuwd verlangen, gericht op de singulariteit van de analysant.