Select Page

Samenvatting: Ervaringsdeskundigheid is vandaag alomtegenwoordig binnen de geestelijke gezondheidszorg. Deze ontwikkeling lijkt grotendeels parallel aan, en soms zelfs schismatisch ten opzichte van, de psychoanalyse te verlopen, ondanks het feit dat de psychoanalyse van bij haar ontstaan een centrale plaats toekent aan de eigen ervaring. Dit artikel onderzoekt dit schijnbare schisma. De hypothese luidt dat de afstand tussen ervaringsdeskundigheid en psychoanalyse niet voortkomt uit een afwezigheid van ervaring binnen de psychoanalyse, maar uit een verschil in discours. Afhankelijk van haar discursieve positie krijgt ervaringskennis een ander statuut en een ander effect. Aan de hand van Lacans discourstheorie wordt onderzocht hoe ervaringskennis kan subjectiveren, ordenen, professionaliseren of aanklagen. Via de casus van Marsha Linehan en de ontwikkeling van de Dialectische Gedragstherapie wordt geïllustreerd hoe een singuliere ervaring kan uitgroeien tot een algemeen therapeutisch kader. Het artikel pleit voor een reflectie op de ontologische grond van ervaringskennis en op de discursieve context waarin deze kennis circuleert. Daarnaast roept het op tot een noodzakelijke dialoog tussen ervaringsdeskundigheid en psychoanalyse, zodat ervaring niet wordt gereduceerd tot expertise en kennis niet wordt losgemaakt van het subject dat spreekt.