Samenvatting: Wie zich waagt aan dit verslag, dient een heus talenspel te trotseren, maar zal rijkelijk beloond worden met een vitaliserende polyfonie aan wijsheden over het klinisch werk. De hamvraag: wanneer kunnen we iets een atelier noemen? In dit interview (25 april 2025) ontvouwt Linda de Zitter hoe atelierwerking op L’Adamant begrepen kan worden: als een oneindige, nooit voltooide, permanente praxis die het reële, symbolische en imaginaire verbindt. Centraal staat de ambiance: een atmosfeer die ruimte schept voor ontmoeting en voor een faire avec l’autre. De ateliers worden zo lieux d’adresse: kleine scènes die betekenis genereren, waar chroniciteit niet wordt uitgewist maar leven wordt ingeblazen, waar vrijheid is, maar geen laisser-faire. Tegenover de rigiditeit van protocollen verschijnt zo een instelling met een eigen stijl, waarin patiënten en begeleiders in het dagelijks leven samen verantwoordelijkheid dragen en telkens opnieuw vorm proberen te geven aan wat men is. Het interview toont hoe psychiatrie, wanneer ze zorg draagt voor haar ambiance, vitaliserend en emanciperend kan werken: een werk van voortdurende désaliénation dat getuigt van een levende en telkens weer uit te vinden
instelling.
