Samenvatting: Wie zich waagt aan dit verslag, dient een heus talenspel te trotseren, maar zal rijkelijk beloond worden met een vitaliserende polyfonie aan wijsheden over het klinisch werk. De hamvraag: wanneer kunnen we iets een atelier noemen? In dit interview (25 april 2025) ontvouwt Linda de Zitter hoe atelierwerking op L’Adamant begrepen kan worden: als een oneindige, nooit voltooide, permanente praxis die het reële, symbolische en imaginaire verbindt. Centraal staat de ambiance: een atmosfeer die ruimte schept voor ontmoeting en voor een faire avec l’autre. De ateliers worden zo lieux d’adresse: kleine scènes die betekenis genereren, waar chroniciteit niet wordt uitgewist maar leven wordt ingeblazen, waar vrijheid is, maar geen laisser-faire. Tegenover de rigiditeit van protocollen verschijnt zo een instelling met een eigen stijl, waarin patiënten en begeleiders in het dagelijks leven samen verantwoordelijkheid dragen en telkens opnieuw vorm proberen te geven aan wat men is. Het interview toont hoe psychiatrie, wanneer ze zorg draagt voor haar ambiance, vitaliserend en emanciperend kan werken: een werk van voortdurende désaliénation dat getuigt van een levende en telkens weer uit te vinden
instelling.
Related articles
HET LEESATELIER. OVER LITERATUUR ALS THERAPEUTISCH MEDIUMSamenvatting: Het gebruik van literatuur in een zorgcontext, ook wel bekend als ‘bibliotherapie’, geniet de laatste jaren een toegenomen belangstelling. Ook SamenLezen (Shared Reading), een praktijk die in het begin van deze eeuw in het Verenigd Koninkrijk ontstond, kan binnen deze beweging worden gesitueerd. Via internationale uitwisselingen kwam SamenLezen ook in Vlaanderen terecht, waar inmiddels tientallen leesgroepen worden georganiseerd in o.a. ziekenhuizen, verpleeghuizen en in de psychiatrie. Dit artikel verkent hoe SamenLezen kan worden begrepen vanuit een psychoanalytisch perspectief en…
ATELIERS ALS PLEKKEN VAN BEWEGING EN ONTMOETINGSamenvatting: In een tijd waarin zorgpraktijken steeds meer worden vormgegeven door methoden, protocollen en meetbare uitkomsten, tracht Albe een andere ruimte te verdedigen: het atelier als een plek van aanwezigheid, beweging en ontmoeting. In plaats van een therapie of activiteit die gebonden is aan resultaten, wordt het atelier opgevat als een grensruimte waarin improvisatie, heterogeniteit en het onvoorspelbare centraal staan. Deze tekst onderzoekt hoe zorg kan ontstaan, niet vanuit controle, maar vanuit het zorgvuldige afbakenen van ruimtes waarin relationele, gefragmenteerde…
‘SCHOOL, MAAR DAN TOFFER’: OVER DE (ON)ZIN VAN ATELIERWERK MET JONGERENSamenvatting: Is een atelier louter entertainment, een dagbesteding of wordt er een werk gedaan voorbij ‘bezigheidstherapie’? Of, zoals onze jongeren het soms vragen: wat is daar nu therapeutisch aan? Welk werk wordt daar dan verzet? Het zijn vragen die onze jongeren, hun context en ons team bezighouden. Doorheen dit artikel worstel ik me door vragen over de (on)zin van een atelierwerking en tracht ik enkele functies van een atelierwerking te formuleren: het uitvinden van een eigen project, het opbouwen van…
