Select Page

ONGEHOORDE ECHO’S – OVER EEN ‘WURGING’ VAN HET OOR IN DE ALLEDAAGSE PSYCHOSE

Samenvatting: Bijzonder aan Echo is dat ze tegelijk spreekt en stil is. Het is immers haar stilte die spreekt terwijl haar spreken stil is. Echo kan niet zwijgen als je tegen haar spreekt, maar spreken in de eerste persoon kan ze niet. In deze paper bespreken we een casus die ons iets kan leren over de stem in zijn verhouding tot de stilte en de ruimte, of het gebrek daaraan. Over de echo’s van het spreken en de echo’s van de stilte in een bijzonder lichaamsfenomeen waarin pijn en genot lawaaierig verknoopt zijn. Via een vertaalslag in de conversatie trachten we op een pragmatische wijze op zoek te gaan naar stabiliserende ademruimtes tussen mond en oor in een geval van alledaagse psychose.

De resonantie van de stilte

Het spreken over de stilte is op zich al een paradox. Kunstenaars hebben deze paradox op hun eigen manier pogen te benaderen. Eerst maken we een rondgang langs de veelzijdigheid van het begrip stilte. Dan wordt nagegaan hoe de stilte gehanteerd wordt in de psychoanalytische kuur en wat haar werkzaamheid is. Ten slotte wordt ingegaan op het belang van dit thema in de religie, de filosofie en de kunst.