Edward Glover is naast Freud één van de weinige (Britse) psychoanalytici die tijdens het interbellum publiceert over het fenomeen ‘oorlog’. Van zijn in 1933 verschenen War, Sadism & Pacifism worden hier de eerste twee hoofdstukken in het Nederlands vertaald. In de inleiding wordt de positie van zowel Glover als van de tekst gesitueerd binnen de British Psycho-Analytical Society, waar de vroeg-kleiniaanse gedachten vruchtbare grond vinden en geconfronteerd worden met de linkse vleugel in de Weense, maar vooral Berlijnse verenigingen die in dezelfde tijdruimte psychoanalyse en marxisme proberen te verenigen. Glovers visie, die uitgaat van de beslissende vroeg- kinderlijke (agressieve) driftstructuur en de mechanismen van projectie en introjectie op attitudes die in crises (waarvan oorlog een extreem geval is) naar voren komen, is hoofdzakelijk van historisch belang; ze wordt gekenmerkt door de (niet gerechtvaardigde) toepassing van individueel-psychologische inzichten op maatschappelijke dynamieken, zoals betoogd wordt door o.a. Fromm, Fenichel en Mitscherlich.