Jacques Derrida’s La mythologie blanche: La métaphore dans le texte philosophique, or the Myth and/in the Margin

In La mythologie blanche: La métaphore dans le texte philosophique (1971) rekent Jacques Derrida genadeloos af met de westerse, logocentrische vooronder­stelling van een metafoorloze metafysica. Via zijn ingenieuze “wet van de supplementa­riteit” deconstrueert hij de vermeend tegengestelde begrippen “concept” en “metafoor” namelijk als elkaars noodzakelijke supplement. Gezien de semantische verwevenheid van de opposities metafoor-concept en mythos-logos valt Derrida’s “wet van de supplementa­riteit” evenwel ook op die laatste tegenstelling toe te passen. Zo kan worden aangetoond dat ook “mythos” en “logos” niet aan oppositionele essenties beantwoorden, maar dat het ene begrip telkens de semantische ruimte bestrijkt die de andere openlaat. Bij de twee meest hardnekkige vooronderstellingen binnen het mytheonderzoek – de mythe zou beantwoorden aan een logische essentie en de poststructuralistische deconstructie zou van geen enkele waarde zijn voor de mythestudie – dient bijgevolg het nodige voorbehoud te worden aangetekend.

The Changing Subject and Object Positions in the Myth of Orpheus and Eurydice, or Why the Matrixial Philosophy of Bracha Ettinger leads to the Backwards Glance of Eurydice?

The Greek myth of Orpheus and Eurydice has been studied for about three thousand years along the same lines, as would be expected from one of the leading patriarchal foundational narratives of the western imagination: male subject in search of female object to fulfil his emptiness and identity. Although this story originally took part in a generalized climate of mythos and could be seen as a necessary addition and supplement for knowledge generated by logos, it developed very quickly into a piece of evidence for, and an illustration of, a number of essentialist discourses. However, from the beginning of the twentieth century onwards, a number of the organising hierarchies belonging to the main structure of the plot have been questioned regarding their gendered and power orientated construction and indeed have been destablised. Due to the criticism formulated by poststructuralism, the excluded categories forced a new creativity and posed the question, amongst others, what the same myth could signify, when elaborated from a female point of view. Bracha Ettinger formulated a completely original answer to this question.